زندگینامه اندرو هوبرمن | از آزمایشگاه استنفورد تا دنیای پادکست ها

زندگینامه اندرو هیوبرمن داستان مردی است که از یک استاد عصب‌شناسی در استنفورد به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های دنیای سلامت و تندرستی تبدیل شد. چه کسی باور می‌کرد که علم پیچیدهٔ مغز بتواند میلیون‌ها نفر را به خود جذب کند؟ هوبرمن، مغز متفکر پشت پادکست محبوب «هوبرمن لب» (Huberman Lab)، نه تنها به خاطر تحقیقات پیشگامانه‌اش، بلکه به دلیل حواشی و انتقاداتی که شهرت او را احاطه کرده، شناخته می‌شود. در این مقاله، با مسیری که او را به این جایگاه رسانده، آشنا خواهید شد.

 

دکتر اندرو هوبرمن کیست؟

اندرو هوبرمن، از یک محقق برجسته عصب‌شناسی در استنفورد، به یکی از پرطرفدارترین پادکسترهای جهان تبدیل شده است. او اسرار پیچیدهٔ مغز و علم عصب شناسی را به زبانی ساده توضیح می‌دهد و به میلیون‌ها نفر کمک می‌کند تا زندگی سالم‌تری داشته باشند. اما این مسیر شهرت، خالی از جنجال نبوده و برخی از انتخاب‌های او زیر ذره‌بین انتقادها قرار گرفته است.

 

زندگی اولیه اندرو هیوبرمن

هوبرمن در ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۵ در پالو آلتو، کالیفرنیا به دنیا آمد. او فرزند برناردو هیوبرمن، یک فیزیکدان آرژانتینی و استاد دانشگاه استنفورد و مادری نویسنده کتاب‌های کودکان بود. در دوران کودکی، هیوبرمن به ورزش‌هایی مانند فوتبال و شنا علاقه داشت و تحصیلات ابتدایی خود را در دبیرستان گان به پایان رساند. در ۱۲ سالگی، پس از جدایی والدینش، او از فضای آموزشی سنتی فاصله گرفت و به اسکیت‌بردینگ روی آورد. برای مدتی نیز به شغل آتش‌نشانی فکر می‌کرد.

 

تحصیلات

پس از یک وقفه در تحصیل رسمی، هوبرمن تحت تأثیر روان‌درمانی و علاقه‌اش به روان‌شناسی زیستی، به دانشگاه بازگشت و در کالج فوت‌هیل به تحصیل ادامه داد. او در سال ۱۹۹۸ مدرک کارشناسی روان‌شناسی را از دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا دریافت کرد و در سال ۲۰۰۰ مدرک کارشناسی ارشد روان‌شناسی خود را از دانشگاه کالیفرنیا برکلی کسب نمود.

در برکلی، درخواست او برای همکاری با کارلا جی. شاتز به عنوان استاد راهنمای دکترا به دلیل پیش‌زمینه محدودش در زیست‌شناسی مولکولی و سلولی رد شد. با این حال، شاتز به او توصیه کرد که به دانشگاه کالیفرنیا، دیویس منتقل شود. هوبرمن این توصیه را پذیرفت و در سال ۲۰۰۴ موفق به اخذ مدرک دکترای عصب‌شناسی از دانشگاه دیویس شد.

 

زندگی آکادمیک

هوبرمن از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۱، به مدت پنج سال به عنوان پسا‌دکتری تحت نظر بِن بارِس در دانشگاه استنفورد فعالیت کرد. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹، او عضو پژوهشی برنامه «هلن هِی ویتنی» بود. در این دوران، هوبرمن ابزارهای ژنتیکی را برای مطالعه سیستم بینایی توسعه داد و در مجله Thrasher مقالاتی منتشر نمود.

از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵، هوبرمن به عنوان استادیار عصب‌شناسی و علوم اعصاب در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو مشغول به کار بود. در سال ۲۰۱۶، او به عنوان عضو هیئت علمی به دانشگاه استنفورد پیوست.

هوبرمن در آزمایشگاه خود به نام هوبرمن لَب، که در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو تأسیس کرده بود و بر علوم زیستی تمرکز داشت، به تحقیق و پژوهش می‌پردازد. او در سال ۲۰۱۶، آزمایشگاه خود را به استنفورد منتقل کرد.

این آزمایشگاه در سال ۲۰۱۶ به دلیل استفاده از واقعیت مجازی (VR) برای تحریک بازسازی نورون‌های شبکیه، توجه بسیاری را به خود جلب کرد. همچنین، تحقیقاتی در مورد مداخلات غیردارویی برای درمان اختلالات اضطرابی، از جمله قرار گرفتن در معرض استرس‌های کنترل‌شده از طریق واقعیت مجازی و تکنیک‌های تنفسی، در این آزمایشگاه انجام شد.

در سال ۲۰۲۳، آزمایشگاه هوبرمن، با همکاری دیوید اشپیگل، مقاله‌ای پژوهشی درباره کاهش استرس منتشر کرد و تحقیقاتی را روی هورمون کورتیزول انجام داد. همچنین، این آزمایشگاه مطالعه‌ای در مورد بازسازی سیستم بینایی منتشر کرد که به درک بهتر تکنیک‌های مدیریت استرس و پتانسیل بهبود سیستم بینایی کمک شایانی می‌کند.

هوبرمن همچنین در تحقیقات پیشگامانه‌ای در زمینه بازسازی بافت چشم در موش‌ها مشارکت داشته که ممکن است در آینده برای مطالعه بازسازی عصب بینایی در انسان کاربرد داشته باشد.

در سال ۲۰۲۴، مجله New York Magazine اعلام کرد که آزمایشگاه هیوبرمن در استنفورد تقریباً وجود ندارد و تنها یک دانشجوی پسا‌دکتری در آن مشغول به کار است؛ چرا که این آزمایشگاه در طول همه‌گیری کووید-۱۹ به شدت کوچک شده است. با این حال، سخنگوی هیوبرمن اظهار داشت که آزمایشگاه همچنان فعال است.

 

پادکست‌ها

هوبرمن در سال ۲۰۱۹ با رابرت مور، متخصص روابط عمومی در حوزه سلامت و تناسب اندام آشنا شد که تهیه‌کننده پادکست «مبارزه با تدی اطلس» بود. با پیشرفت همه‌گیری کووید-۱۹، هوبرمن معتقد بود که مقامات بهداشتی فقط روی ویروس تمرکز کرده‌اند و به مردم راهنمایی نمی‌دهند که چگونه می‌توانند سلامت عمومی خود را بهبود ببخشند، و این موضوع او را ناراحت می‌کرد.

مور به او کمک کرد تا در پادکست‌های مهمی مانند پادکست‌های جو روگان و ریچ رول حضور یابد. این حضورها منجر به افزایش دنبال‌کنندگان او در رسانه‌های اجتماعی شد. تا پایان سال ۲۰۲۰، هوبرمن در پادکست فناوری لکس فریدمن نیز حضور پیدا کرده بود و فریدمن او را به راه‌اندازی پادکست خودش تشویق کرد.

در سال ۲۰۲۱، هوبرمن پادکست «هوبرمن لب» را آغاز کرد. در همان سال، او و مور شرکت Scicomm Media را برای تولید محتوای علمی بنیان نهادند. تا سال ۲۰۲۳، پادکست او سومین پادکست پرطرفدار در ایالات متحده در پلتفرم اسپاتیفای و پردنبال‌کننده‌ترین برنامه در اپل پادکست‌ها شد.

در سال ۲۰۲۳، مجله GQ آن را «یکی از پرشنونده‌ترین برنامه‌های جهان» نامید. کانال یوتیوب او ۶.۷۱ میلیون و حساب اینستاگرامش ۷.۴ میلیون دنبال‌کننده دارد. در سال ۲۰۲۵، پادکست هوبرمن لب جایزه «بهترین پادکست سلامت و تناسب اندام» را در iHeartPodcast Awards به دست آورد.

 

نگاهی به حواشی زندگی دکتر اندرو هیوبرمن

جاناتان جَری از اداره علوم و جامعه، ترویج مکمل‌های غذایی با مقررات ضعیف توسط هوبرمن را مورد پرسش قرار داده است. به گفته جَری، پادکست هوبرمن لب توسط شرکت‌هایی حمایت مالی می‌شود که از دیدگاه پزشکی مبتنی بر علم، محصولات مشکوکی را ارائه می‌دهند.

جوزف زاندل، زیست‌شناس سرطان، با اینکه به تخصص هوبرمن در عصب‌شناسی اعتماد دارد، از او انتقاد کرده که تحقیقات حیوانی را بدون توجیه علمی مناسب به انسان تعمیم می‌دهد و از حوزه تخصص خود خارج می‌شود. مجله New York Magazine نیز این انتقادات را تکرار کرده و اظهار داشت که هوبرمن اغلب در جایی که ابهام وجود دارد، قطعیت را مطرح می‌کند.

دیوید بِرسون، عصب‌شناسی که هوبرمن را از زمان پژوهش پسا‌دکتری می‌شناسد و مهمان پادکست او بوده، می‌گوید تحقیقات هوبرمن در میان عصب‌شناسان معتبر است و پادکست او را خدمتی فوق‌العاده برای دنیا و راهی برای گشودن درها به دنیای علم توصیف کرد. با این حال، برسون نیز یادآور شد که جامعه پژوهشی همیشه از کسب درآمد هیوبرمن از طریق حامیان مالی و شراکت‌های تجاری در پادکستش رضایت ندارد.

ترویج مکمل‌های بهداشتی بدون مقررات نیز جنجالی بوده، زیرا این محصولات اغلب شواهد علمی کمی برای اثربخشی خود دارند. به گفته دست‌کم یک کارشناس، محتوای پادکست هیوبرمن بر شبه‌علم تمرکز دارد.

بر اساس مقاله‌ای در Coda، هیوبرمن در پادکست خود دیدگاه‌های ضد کرم ضد آفتاب را ترویج کرده است.

هوبرمن گفته است: «… به همان اندازه که از ملانوما می‌ترسم، از کرم ضد آفتاب هم می‌ترسم» و ادعا کرده که مولکول‌های موجود در برخی از انواع کرم‌های ضد آفتاب می‌توانند ۱۰ سال پس از استفاده در نورون‌ها یافت شوند، بدون اینکه هیچ مدرکی ارائه دهد.

هوبرمن همچنین نسبت به فلوریداسیون (افزودن فلوراید به آب) با وجود شواهد علمی برای اثربخشی آن، تردید نشان داده است. او درباره کاهش خطر ابتلا به آنفولانزا از طریق واکسیناسیون صحبت کرده، اما خودش واکسن را نادیده گرفته، زیرا روزانه با افراد زیادی در تعامل نیست.

 

جوایز و افتخارات

• جایزه کوگان برای خدمات در علوم بینایی و چشم‌پزشکی (۲۰۱۷)
• جایزه محقق زیست‌پزشکی پیو (۲۰۱۳–۲۰۱۷)
• جایزه محقق علوم اعصاب مک‌نایت (۲۰۱۳–۲۰۱۶)
• جایزه آلن جی. مار (۲۰۰۵)

 

نتیجه‌گیری

زندگی و مسیر حرفه‌ای دکتر اندرو هوبرمن نشان می‌دهد که علم، اشتیاق و پشتکار می‌توانند فردی را از یک محقق دانشگاهی به یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های حوزه سلامت و علوم اعصاب تبدیل کنند. هوبرمن نه تنها با پژوهش‌های علمی و آموزش‌های کاربردی خود، میلیون‌ها نفر را با دنیای مغز و سلامت آشنا کرده است، بلکه با پادکست «هوبرمن لب» توانسته علم پیچیده را به زبان ساده و قابل فهم برای همگان ارائه دهد.

با این حال، مسیر او خالی از جنجال نبوده و برخی از انتخاب‌ها و دیدگاه‌های او انتقادهایی را به همراه داشته است؛ این موضوع یادآور اهمیت تعادل بین پژوهش علمی، مسئولیت رسانه‌ای و تبلیغ محصولات بهداشتی است.

در نهایت، اندرو هوبرمن نمونه‌ای است از فردی که با تمرکز بر تحقیق، آموزش و انتقال دانش، می‌تواند تأثیری فراتر از آزمایشگاه بر زندگی روزمره مردم داشته باشد و الهام‌بخش نسل جدیدی از علاقه‌مندان به علم و سلامت باشد.